Simon Erst (partner in crime) praatte al drie jaar over het plan om de Rio Marañón te gaan peddelen. Uiteindelijk werd het idee een concreet plan. We wilden twee weken self-supported onderweg zijn, van Calmar tot Puerto Malleta – iets meer dan 200 kilometer door een van de indrukwekkendste rivierlandschappen van Peru.
De Río Marañón ligt in het noorden van Peru en is een van de belangrijkste bronrivieren van de Amazone. De rivier ontspringt hoog in de Peruaanse Andes en stroomt meer dan 1.400 kilometer naar het oosten. Bij Nauta komt hij samen met de Río Ucayali. Samen vormen deze rivieren de Amazone.
Onderweg snijdt de Marañón zich diep door de Andes. In miljoenen jaren heeft het water een indrukwekkende canyon uitgesleten. Steile hellingen, rotswanden en droge valleien bepalen een groot deel van het landschap. Op sommige plaatsen is de canyon tot wel 3.000 meter diep.
Voor een meerdaagse peddeltocht betekent dit veel zon, intense hitte en vaak stevige tegenwind die door de smalle vallei wordt geleid. Die omstandigheden zouden een belangrijk onderdeel van ons avontuur worden.
We verzamelden informatie, spraken met mensen die de rivier al kenden en hielden het waterpeil in de gaten. Vooral de ervaringen van Vera Knook, Luigi Marmanillo en onze oude peddelvriend Stefan Verhagen waren waardevol.
Maar toen liep ineens alles anders dan gepland. Slechts drie dagen voor onze vlucht moest Simon geopereerd worden aan zijn elleboog. Een frisse wond, maar Simon wilde mee. Daarom besloten we de trip aan te passen, zodat hij misschien toch meekon. Eigenlijk mocht hij 2 weken niet bewegen. Na ongeveer tien dagen in Peru kon Simon zich eindelijk met ons instappen op de rivier. We hadden zijn elleboogbrace aangepast zodat hij ermee kon peddelen. De hechtingen zaten er nog in en om de wond droog te houden, droeg hij een droogpak wat meer een Sauna werd..
Onze oorspronkelijke expeditie van twee weken werd uiteindelijk een tocht van zeven dagen. We begonnen in Balsas en peddelden ongeveer 140 kilometer tot Puerto Malleta. Alles wat we nodig hadden, namen we zelf mee. Geen bevoorrading onderweg, geen volgauto – alle uitrusting en voeding moest in of op onze packrafts passen.
50 eieren en een Lidl-karretje
Oorspronkelijk hadden we eten voor tien dagen gepland: linzen, kikkererwten, bonen, havermout en niet minder dan 50 eieren. Daarnaast namen we twee MSR-branders (outdoor kooktoestelletjes) mee. Het liefst kookten we 's avonds op een kampvuur, terwijl we de branders gebruikten voor een snel ontbijt in de ochtend.
Met al dat eten en de rest van onze uitrusting ontdekten we al snel de grenzen van onze pakcapaciteit. Packrafts hebben verrassend veel bergruimte, maar dat maakt het ook verleidelijk om steeds nog iets extra's mee te nemen.
Omdat Simon zijn arm niet goed kon gebruiken, kocht ik een klein karretje bij Lidl zodat hij zijn bagage niet hoefde te dragen voor de vlucht en op de busstations. Dat werd al snel het bagagerek van mijn packraft. Water en de eieren vonden er een plekje op. Een wat ongebruikelijke oplossing, maar het werkte verrassend goed. Het karretje werd ineens ook gebruikt om hout te verzamelen voor het kampvuur en stenen te transporteren als we het Camp opbouwden.
De 50 eieren overleefden de reis zonder problemen. We hebben er bijna allemaal opgegeten.
Pachamama is the Boss!
De eerste dagen maakten al snel duidelijk wie er tijdens deze expeditie echt de baas was. Het waren niet de stroomversnellingen en Simons arm, waar we ons vooraf druk om hadden gemaakt. Het waren de elementen: wind, de hitte, het zand en de zandvliegen.
De wind stak meestal rond tien uur op. Met stevige windvlagen recht tegen ons in was het zand overal: in ons eten, in ons haar, in de slaapzakken en natuurlijk in de tenten. We konden schoonmaken, schudden en uitkloppen wat we wilden. Even later lag alles weer onder het zand. Uiteindelijk moesten we het gewoon accepteren. Je kreeg er in ieder geval een gratis gezichtsscrub bij!
Op windstille momenten namen de zandvliegen het over. Ze waren behoorlijk hardnekkig en werden al snel een vast onderdeel van onze dagelijkse routine. Zonnebrand en insectenwerend middel (aka jungle parfum) behoorden tot de belangrijkste spullen in onze uitrusting.
Daarbovenop kregen verschillende groepsleden last van diarree en buikkrampen. Dat kostte behoorlijk wat energie.
Op de derde ochtend lag ik in mijn tent en dacht: dit is een moment voor radicale acceptatie. We waren op de Rio Marañón, midden in prachtige canyon, alle andere dieren en planten hier zijn aangepast en dit waren nu eenmaal de omstandigheden. We konden ze niet veranderen. We konden alleen bepalen hoe we ermee omgingen.
De Maranon is de baas. Alle natuur is aangepast, nu wij nog.
We hebben dit nooit als groep besproken. Toch leek iedereen voor zichzelf op een vergelijkbaar punt uit te komen. Hoe minder energie we besteedden aan het vechten tegen de omstandigheden, hoe makkelijker we ons eigen ritme vonden. Niet alles hoefde comfortabel te zijn om ervan te kunnen genieten.
Tegenwind en prachtige ochtenden
Onze dagelijkse routine was eenvoudig: opstaan, ontbijten, inpakken, de boten laden en vertrekken voordat de zon tevoorschijn komt en ons van het strand brand. Meestal legden we tussen de 20 en 25 kilometer per dag af.
Vooral de vroege ochtenden waren prachtig. Iets koeler en als de wind uitbleef, was het heerlijk peddelen. De lucht aangenaam en we konden ons gewoon met de stroming mee laten drijven. Benen uit de boot, rondkijken en genieten van het landschap.
Krachtig water, overzichtelijke lijnen
De meeste stroomversnellingen lagen rond WW III, met een paar passages die we eerder als WW IV zouden inschatten. Het water zag er vaak indrukwekkend uit: grote golven, krachtige stroming en veel beweging.
Dat is een interessant kenmerk van de Marañón. Water dat er krachtig en indrukwekkend uitziet, is niet automatisch technisch moeilijk. Natuurlijk vraagt het om respect en een goede inschatting van de situatie. De lijnen waren duidelijk is, dus het was genieten van de rit. Vaak was het klassiek read-and-run: het water lezen, de lijn herkennen en varen.
Natuurlijk ging niet alles perfekt. In een grote, enigszins verborgen wals had Simon kort daarvoor al behoorlijk wat tijd doorgebracht. Ik zag de hydrauliek, maar schatte de situatie verkeerd in. Een moment later hing ik in dezelfde wals, en werd ik flink door elkaar geschud.
Ook packrafts kunnen in zulke hydraulische plekken worden vastgehouden, vooral in krachtige gaten waar het water terugstroomt. Een goede herinnering dat ook op een rivier met veel overzichtelijke lijnen afzonderlijke passages de nodige aandacht vragen.
Packrafts met bagage – een verrassing
Een andere positieve verrassingen van deze reis was hoe goed onze packrafts zich met alle bagage lieten varen.
We hadden ongeveer 10 tot 15 kilo materiaal in onze boten. Ondanks die belading voelden ze helemaal niet log aan. Ze liepen goed door de stroomversnellingen, bleven precies en wendbaar en waren ook in de grotere golven erg leuk om mee te varen.
Ik heb ervaring met meerdaagse tochten in volledig beladen kajaks. In vergelijking daarmee had ik tijdens deze reis regelmatig het gevoel dat de beladen packrafts zelfs makkelijker en prettiger peddelden. Natuurlijk hangt dat af van de boot, de manier waarop je hem laadt en de omstandigheden op de rivier. Maar mijn ervaring op de Marañón was bijzonder positief.
De extra bergruimte is een groot voordeel. Je kunt wat meer comfort meenemen: een grotere slaapmat, extra eten of een paar luxeartikelen als een extra tarp en een vishengel. Bijna een beetje glamping op de rivier!
Tijdens een langere expeditie, zeker onder veeleisende omstandigheden, maakt dat echt verschil. Ik ga beslist vaker meerdaagse tochten met een packraft maken. En als ik opnieuw zo'n expeditie zou ondernemen, zou de packraft weer mijn eerste keuze zijn.
Koken, eten en luisteren naar de jungle
Tegen de avond waren we voldaan. De lange peddeldagen, de hitte en de maagproblemen hadden hun tol geëist. Juist daarom was het zo fijn om op het kamp een vuur te maken, samen te koken en naar de geluiden van de jungle te luisteren. Dat waren extreem dankbare momenten.
We hadden het geluk dat Simon en Dominik allebei opgeleide koks zijn. In het begin namen zij de keuken voor hun rekening. Ze wisten van onze eenvoudige expeditie-ingrediënten telkens weer heerlijke maaltijden te maken. Elke maaltijd was iets om naar uit te kijken.
Rond half zeven werd het donker. Dat was meestal het moment waarop we aten. Zelfs eenvoudige gerechten smaken dan fantastisch. Op een avond aten we gebakken aardappelen met ratatouille van uien, wortels en knoflook. Niet bijzonder ingewikkeld, maar na een hele dag peddelen was het een feestmaal. Warm, zout en vers bereid boven het vuur, samen met vrienden gegeten. Precies wat we nodig hadden.
Terwijl we aten, viel de duisternis om ons heen. De jungle zat vol geluiden: vogels, insecten en natuurlijk de rivier zelf. Het was er nooit echt stil. Rond het vuur zitten, genieten van lekker eten, de dag nog eens doornemen en luisteren naar de jungle werden enkele van mijn favoriete momenten van de reis. Intense dankbaarheit was daar.
En het zand? Natuurlijk zat dat ook bij het eten. Zand in het eten, in ons haar en in onze slaapzakken. Uiteindelijk stop je met proberen het overal weg te krijgen. Je leert er gewoon mee leven.
Een goede groep maakt het verschil
We waren met vier vrienden die elkaar goed kenden. Toch is een meerdaagse expeditie iets heel anders dan samen een dagje gaan peddelen. Je brengt vrijwel de hele dag met elkaar door en deelt de inspanning, de maaltijden en de kampeerplekken. En als de omstandigheden iets extremer worden, zijn er niet veel mogelijkheden om elkaar even te ontlopen.
Tijdens een expeditie waarin je weinig controle hebt over de wind, de hitte, diarree en andere omstandigheden, zit je niet ook nog te wachten op spanningen binnen de groep. Onze groep werkte gelukkig goed samen.
Een cadeau aan het einde
Tegen het einde van de reis werd het landschap steeds groener en dichter begroeid. De droge stukken lagen achter ons en de canyon liet zich nog eens van een andere kant zien. We zagen schorpioenen en kleurrijke hondert en duizendpoten, luisterden naar de jungle en vonden steeds meer ons eigen ritme.
Een van de dingen die me bijzonder zijn bijgebleven is de regenbuien. De lucht koelde af, de wind ging liggen en het zand bleef op de grond. Geen zandvliegen, geen tegenwind. Alsof de canyon ons dan een klein regenbuitje cadeaut gaf.
Met iedere dag voelden we ons meer verbonden met het landschap. We waren niet langer alleen bezoekers die alles probeerden te controleren, maar een kleine groep peddelaars die een tijdje met de rivier onderweg was in dit ecosysteem.
Na zeven dagen en ongeveer 140 kilometer bereikten we Puerto Malleta. Wat oorspronkelijk als een expeditie van twee weken was gepland, was een korter maar mooi avontuur geworden.
We hadden tegenwind, hitte, irritante sandflies, maagproblemen en een aantal vermoeiende uren op het water meegemaakt. Maar we hadden ook vriendschap, prachtige ochtenden, mooie stroomversnellingen, indrukwekkende landschappen en heerlijke avonden rond het kampvuur.
De Marañón herinnerde ons er opnieuw aan dat niet alles volgens plan verloopt. Soms moet je gewoon accepteren wat er op je pad komt. Niet wachten totdat omstandigheden perfect zijn, maar genieten van wat er is.
Een geweldige groep, een indrukwekkende rivier en een avontuur dat ons nog lang zal bijblijven. En iedere peddelslag was het waard.
